aanvulling 9 mei

Eindelijk is de regen gestopt, Iedereen komt weer naar buiten, de motoren racen weer met 3 of 4 mensen over de kleine zandweggetjes, door de plassen naar hun werk. Ik had vanochtend weer afgesproken om in de klas verhalen te vertellen, maar nu bleek dat ze allemaal een examen hebben, ja ook de kleintjes. Ze zitten allemaal met een papier voor hun neus driftig te schrijven. Ik loop maar even bij Josphet binnen, kijken hoe het met hem gaat. Hij heeft de laatste tijd oorpijn en dan zie ik hem over zijn bureau liggen slapen. Maar vandaag wel tijd voor een praatje.

Zijn verhaal is dat hij komt van een deel van Kenia, wel 20 uur rijden met de bus. een rural village met alleen agriculture. Toch heeft hij de gelegenheid gekregen en gepakt om te studeren in Mombasa, ik geloof informatica, maar zeker weet ik het niet. Hij was in 2019 afgestudeerd. Het was moeilijk een baan te vinden maar in 2020 kon hij beginnen met het bouwen van een carriere. En toen.... kwam corona. Mombasa zat geheel op slot. Zijn contract werd niet verlengd en hij kon niet terug naar huis. Met veel geploeter en gedoe wist hij te overleven. Hij ontmoette toen Dorcus in de kerk.  Zij zat net ook in een moeilijke situatie, ze had problemen op haar werk (orphanage)   en wilde weg. Ze zijn toen samen in Likoni gaan beginnen met de droom van Dorcus. alles vrijwillig! Oude computers werden opgelapt, soms giften uit het buitenland waardoor ze meer mogelijkheden kregen. Ze gingen zwervende, hongerende kinderen eten geven. Maar toen ontdekten ze dat de kinderen niet naar school gingen omdat ze bij hen eten kregen. Langzaam zijn ze begonnen met de school. Eerst de hoogste klass met 8 kinderen. Daarna vonden ze het huidige geheel verwarloosde gebouw en vonden teachers die bij hen wilden werken. Vrouwen die het  niet voor het geld hoefden te doen omdat er een man of een vader achter hen staat met inkomen. Alles wat iedereen doet is zonder salaris, soms met een kleine gift. Het nieuwe schoolgebouw dat er staat, zonder dak en zonder voorzieningen, maar is een baken van hoop. Als dat toch eens af kwam. Misschien zelfs met nog een verdieping voor de junior high school kinderen. Als de kinderen klaar zijn met deze school, is er vaak geen mogelijheid voor een vervolg. Ook Josphet, de manager van de school doet dit op vrijwillige basis. Gelukkig heeft zijn vrouw een klein inkomen en werkt hij zelf nog wat online (daarom is hij zo vaak opeens met zijn telefoon bezig). Ruim 300 kinderen geven ze eten, scholing en een zorgzame community om hen heen. Iedereen die een beetje kan betalen wordt dat gevraagd, En zoals ik al eerder schreef, ze doen veel meer en waarvan....het is een wonder.