landen

28-4

Voorzichtig land ik in deze nieuwe wereld. Het eerst zijn  het de geluiden, de ventilator die de hele nacht draaide met z’n regelmatige klik als een  klok, de muezzin die oproept tot gebed,  een brommer die voorbij rijdt en het zachte geschuifel van Dorcus die bezig is met haar ochtendritueel. Ik ben in Kenia, in Likoni wel te verstaan. Een grote community, grenzend aan Mombasa aan de overkant van de rivier. Daarover later meer. Maar hoe ging het gisteren, vraag je? Nou, was kennismaken met Afrika op vele manieren. De vliegreis was prima. Ik kon de nacht doorhalen met mijn voeten horizontaal: ik had drie stoelen voor mijzelf. Het ontbijt was om 3 uur ‘s ochtends (oef) en om 6 uur stond ik buiten  de douane. Alextes mijn driver meldde zich snel. Gelukkig maar, want alle mogelijkheden van vervoer zoemen als vliegen om je heen als je uit het vliegveld komt. Hij reed mij naar een afgesproken plek: een Mall met een restaurant dat open was. Geen Wifi maar wel lekkere koffie. Voor mij kwam het verkeer langzaam op gang en liepen rijen mensen, als mieren in kolonne naar hun werk. Het openbaar vervoer kost geld en van het kleine loontje is dat niet te betalen. Aan de overkant ging langzaam de markt open. Overal zijn hier die langs de weg te vinden. De enige manier om aan geld te komen is voor velen een eigen onderneming: een kraampje met een zeildoek met nering dat eindeloos varieert. Eigenlijk wil de regering dit tegen houden en worden ze regelmatig verwijderd. Maar er is geen alternatief, dus gaan ze daarna weer gewoon verder.

Na 2 uur ging mijn avonturenlust kriebelen: nog 5 uur voordat ik naar de trein gebracht zou worden door Alextes en de mall had ik wel gezien. Met behulp van Lisa, mijn steun en toeverlaat van Doingoood, kon ik nog naar een safari park in Nairobi. Op maandagochtend is het nog niet zo druk dus in mijn eentje liep ik door prachtige natuur (wat een bomen) waar achter hekken allerlei wild te spotten was. Een soort dierentuin dus. Het was duidelijk opgezet voor educatie. Het wordt vaak bezocht door schoolkinderen en voor locals zou het ook betaalbaar moeten zijn. Masaai mannen, in hun prachtige kledij liepen er ook rond. Het was net alsof ik in een film rondliep. Een praatje maken met een Masaai hielp mij. Hij vertelde over zijn kudde koeien en schapen, waar hij mee op pad ging en deze dieren respecteerde en hun gedrag begreep. De jaguars liepen onrustig langs de hekken., voordat ze neerstreken in de schaduw.De leeuw lag zo ongegeneerd lui op zijn rug, ik ben geen fotomaker, maar dit kon ik niet laten.

Ik werd gelukkig op tijd op het treinstation in Mombasa afgezet om de, uiteindelijk bleek, veel obstakels te nemen. Het lukte niet om mijn ticket te krijgen, maar gelukkig was daar mijn beschermengel Alexter die mij uit de brand hielp. Toen al die koffer controles (toch best een zware koffer), zelfs drugshonden, die natuurlijk mijn tasje eruit pakte. (of was het omdat ik uit Amsterdam kwam?) Uiteindelijk zat ik in de trein. Met een boemelgangetje naar Mombasa in 5 uur. Ik genoot van het uitzicht, de langzame verandering van gecultiveerd land en kleine nederzettingen naar het tweede deel met prachtige baobab bomen (en zoveel, moet ik toch eens opzoeken) een ik spotte giraffen, rode olifanten, kudde buffels en kleine zwijntjes. Je moest goed kijken en niet in slaap vallen, dat was ook wel lastig. Alhoewel de geluiden om mij heen: computerspelletjes, telefoongesprekken, schreeuwende kinderen en lachende vrouwen ook geïntegreerd moesten worden.

Om half 9 een  overvol treinstation met tientallen roepende en met borden zwaaiende taxichauffeurs in het pikkedonker. Ik was blij dat Lisa er was en mij veilig naar Dorcus bracht. Een piepklein huisje aan een modderige weg, midden in de slumps in Likoni. Een maaltijd, koude douche en een schoon bed. Het avontuur is echt begonnen. Wat zal ik heerlijk slapen.